شنبه، آبان ۲۱، ۱۳۹۰

یک پرسش

در جنایت‌کاران بودن دولت اسراییل، در پای‌بند نبودن‌ش به هیچ چیز، در تندروی‌ش و در رفتارهای خودسرانه‌اش که در آن مطلقن جامعه‌ی جهانی و افکار عمومی را در نظر نمی‌گیرد و صرفن بنا به منافع خودش عمل می‌کند، جای هیچ شکی نیست. سابقه‌ی تاریخی که از اسراییل وجود دارد دلیلی بر این ادعا است. حمله‌ی سی و سه روزه به غزه و کشتن بسیاری از آدم‌های بی‌گناه به بهانه‌ی چند موشک‌پرانی، حمله به کشتی ترکیه و کشتن سرنشین‌های آن و بسیاری اعمال دیگر. هم‌چنین بر همگان روشن است که اسراییل سلاح اتمی دارد. 


سوالی که این روزها ذهن من را درگیر کرده و به خصوص امروز بعد از این انفجاری که رخ داد، مرا حتا ترسانده است، این است که فرماندهان محترم سپاه که در صحبت‌های‌شان برای اسراییل شاخ و شانه می‌کشند و از پاسخ شدید به اسراییل در صورت حمله به ایران سخن می‌گویند، یک لحظه به این فکر کرده‌اند که اگر به احتمال یک در هزار، اسراییلی که تندروها آن را هدایت می‌کنند و همواره رفتاری غیرمعقول داشته، بزرگ‌ترین حماقت خود را انجام دهد و بر سر ایران بمب اتمی بیندازد چه می‌کنند؟ فکرش حتا من را می‌ترساند چون به این گفته‌ی انشتین باور دارم که آن‌چه در جهان هستی پایان ناپذیر است حماقت بشر است.

هیچ نظری موجود نیست: